เพราะ "หัวใจ" เพียงต้องการ "ที่อยู่"




     แวบเข้าเฟสบุ๊คไปดูเพจเดิมๆของตัวเองมา  แต่มือดันกดไปเข้าเพจที่ชื่อ  "ท่อนนี้แม่งใช่"  แล้วก็ชอบใจกดอ่านไปเรื่อยๆ  จนกระทั่งเจอรูปหนึ่งซึ่งกล่าวว่า...


     "ชีวิตเราไม่จำเป็นต้องมีคนรัก  แต่เราจำเป็นต้องมี 'ความรัก' กับอะไรสักอย่าง"

     สะดุดอยู่กับรูปนี้อยู่นานมาก  คือ  เห็นด้วยอย่างยิ่งเลย...



     สาเหตุที่เห็นด้วยเพราะเป็นประสบการณ์ตรงที่เรามีมาตลอดชีวิต  ดังที่พอทราบๆกันว่า  เรายังคงอยู่ที่เดิมตามลำพัง  มองเพื่อนสละโสดไปทีละคน  ทีละคน  อย่างสงบนิ่ง

     แต่ถึงกระนั้น  หัวใจเรามันกลับไม่เคยหยุดนิ่งเลย  มันยังคงเคลื่อนที่ไปอยู่ข้างๆบางสิ่ง  ไปรับอะไรบางอย่างเข้ามาตลอดเวลา



     สิ่งแรกที่รักมากจนจำความได้  คือการ์ตูนเรื่อง ดิจิมอน  ติดถึงขนาดสะเทือนใจไปหลายวันเมื่อถึงตอนที่ตัวละครที่ตัวเองชื่นชอบโดนจับตัวไป  ติดขนาดดื้อไม่ยอมไปเชงเม้งกะที่บ้านจนถูกดุว่าไร้น้ำใจ
     เอาเป็นว่า  การ์ตูนเรื่องนี้มีผลต่อการเต้นของหัวใจมากก็แล้วกัน

     จากนั้นก็ดูการ์ตูนเรื่องนั้นเรื่องนี้ไปเรื่อย  แต่ดิจิมอนเนี่ยแหละ  รักที่สุดแล้ว  เพราะเป็นจุดเริ่มต้นให้สนใจการ์ตูนญี่ปุ่นอย่างจริงจัง  (ไม่นับเซเลอร์มูน  อิ๊กคิว  โดเรมอน  อะไรพวกนี้นะ  เพราะดูอมตะเกินไป)


     เวลาผ่านไป  ชีวิตก็เปลี่ยนสรณะ  เปลี่ยนที่สถิตของหัวใจไปเรื่อยๆ  แม้กระทั่งตอนมัธยมปลายซึ่งเป็นช่วงเวลาที่ใครหลายๆคนเริ่มมีความรักแบบหนุ่มสาว  เริ่มมองคนนั้นคนนี้
     ยัยคนเขียนตอนนั้นกำลัง in love กับคอร์สภาษาญี่ปุ่นที่ตัวเองลงเรียนอย่างบ้าคลั่ง...

     เมื่อชีวิตต้องมีอันพลัดพรากจากภาษาญี่ปุ่น(คนลงไม่ครบ  เปิดคอร์สต่อไม่ได้ -_-)  ก็เป็นช่วงเวลาที่ต้องเตรียมตัวเอนทรานซ์พอดี  ไม่ได้สนใจอย่างอื่นนอกจากการสอบอีก


     เข้ามหาลัย  ทำอะไรต่อ  เรียนสิคะ  ถามได้  ;p

     หลายคนบอกว่าเข้ามหาลัยแล้วให้หาแฟน  หรือไม่ก็บอกว่าเนี่ยแหละช่วงนาทีทองที่จะมีแฟน....

     ....ไหนแฟน???

      เก็บตัวรึเปล่าตอนเรียน  ไม่นะ  มีครบทุกอย่าง  ทั้งตำรา  ห้องเชียร์  ชมรม  รับน้อง  สต๊าฟตอนงานมหาลัย  ฝึกงาน  สอบตั๋ว(ทนาย)....

      หัวใจอยู่ไหนเนี่ย  อ๋อ  อยู่แถวๆที่บอกข้างต้นน่ะแหละ  นอกจากนี้จะมีอีกสองอย่างที่ใส่ใจเพิ่มมา  หนึ่งคือคอร์สภาษาเยอรมัน(เป็นพวกชอบหาเหาใส่หัวค่ะ  อยู่สบายๆไม่เอา)  สองคือความพยายามในการฝึกปรือทักษะด้านการดูดวงโดยมีเพื่อนๆอาสาเป็นหนูทดลองด้วยความสมัครใจ

     สี่ปีในมหาลัย  ชีวิตก็มีแค่นี้แหละ


     หรือแม้แต่ตอนไปเรียนเมืองนอก  ที่เพื่อนได้แฟนกลับมากันหลายคน  ยัยนี่ดันสนใจแต่จะหาเพื่อน  จะเที่ยว  และ....

     ..........จะดูบอล

     อยู่ที่นั่นดูบอลสบาย  ดูเสร็จเพิ่งสี่ทุ่ม  มีเวลาเหลือเฟือในการทำโน่นทำนี่  ยิ่งบอลโลกที่ผ่านมาประสบความสำเร็จในการเชียร์  ทีมที่เชียร์ได้แชมป์สมใจนี่  โอ๊ยกู่ไม่กลับ
 
      ........กลับมานี่บ้าบอลกว่าผู้ชายบางคนอีกนะ  O_o !



     หากมองจากภายนอกเข้ามา  เราอาจเป็นคนที่ดูเงียบเหงาและเปล่าเปลี่ยว  ด้วยวิถีชีวิตที่มีโลกส่วนตัวสูงและไม่ค่อยสุงสิงกับใคร  ทั้งยังดูเหมือนจะไม่เคยได้รับความรักแบบหนุ่มสาวกับเขาบ้างเลยสักครั้ง
     ว่ากันตามตรงมันก็มีเหงาบ้างล่ะ  แต่เราไม่ได้รู้สึกหดหู่อะไรกับสภาพที่เป็นอยู่เลย  ไม่ว่าเมื่อก่อนหรือตอนนี้  เพราะเรารู้สึกว่าตัวเองมี  "สิ่งที่ทำให้ยิ้มได้เสมอ"  อยู่กับตัวเองเรื่อยๆ  ไม่ว่าจะเป็นงานอดิเรกที่ชอบเช่นที่เขียนๆ ขีดๆอยู่นี่  อ่านหนังสือ  เล่นเกม  เล่นดนตรี  ซึ่งสามารถทำให้เราอยู่ร่วมกับตัวเองได้โดยไม่จำเป็นต้องออกมาสู่โลกภายนอก

     หรือแม้แต่ที่ "วาง"  ของ "ใจ"  ตอนเด็กๆเราก็ดูการ์ตูนของเราไปเรื่อยเปื่อย  ส่วนตอนนี้....แค่....  เข้าเว็บตามผลบอล  เข้าเพจของสโมสรที่ตัวเองเชียร์อยู่  หรือแม้แต่การได้ดูบอลอยู่เป็นประจำ  แค่นี้ก็ทำให้หัวใจกระชุ่มกระชวยได้โดยไม่ต้องอาศัยบุคคลไหนเป็นตัวช่วยแต่อย่างใด

     ข้อดีอีกอย่างหนึ่งของการรักไปเรื่อยแต่ไม่รักที่ตัวคนที่จับต้องได้  ซึ่งเราสัมผัสได้ก็คือ  เราจะรักได้แบบไม่หวัง  คือแบบรักไปเรื่อยๆอ่ะ  ไม่ต้องมารอว่าอีกฝ่ายจะมารักตัวเองกลับ  เพราะยังไงเขาก็มองไม่เห็นเราอยู่แล้ว  พอไม่หวัง  มันจึงไม่ทุกข์...
     ....จะมีก็แค่อารมณ์เสียตอนทีมแพ้หรือเล่นไม่ได้ดั่งใจเพียงเท่านั้นแหละ



     เพราะแบบนี้  เราจึงเห็นด้วยกับข้อความข้างต้นที่ว่า  "ชีวิตเราไม่จำเป็นต้องมีคนรัก  แต่เราจำเป็นต้องมี 'ความรัก' กับอะไรสักอย่าง"

     เพราะเรารู้ว่า  "หัวใจ"  ต้องการที่อยู่  เพราะฉะนั้น  การมีความรักจึงสำคัญ

     แต่  "ที่อยู่"  ของหัวใจ  ไม่จำเป็นต้องเป็นบุคคล  ขอแค่เป็นอะไรก็ได้  อะไรก็ได้ที่เราอยากรัก  ที่เราเต็มใจที่จะรัก  ที่รักแล้วมีความสุข


     แค่นี้ก็เพียงพอแล้ว  :D

ความคิดเห็น

  1. ถ้ามีชีวิตอยู่แบบไม่ชอบไม่รักอะไรเลย ไม่บ้าอะไรเลย ไม่คลั่งอะไรเลย แต่ละวันคงหมดไปอย่างทรมานนะคะ กว่าจะหมดวันคงนานแปลกๆ ชีวิตคงน่าเบื่อ ไร้ความสดชื่นกระชุ่มกระชวยใดๆ

    ตอบลบ
  2. เหมือนกับการนั่งอ่านหนังสือกฎหมายทั้งวัน...

    เอ๊ะ ใช่เหรอ 555

    ตอบลบ
  3. เห้ย อันนั้นเป็นกิจกรรมโปรดไม่ใช่หรอ 5555

    ตอบลบ

แสดงความคิดเห็น

โพสต์ยอดนิยมจากบล็อกนี้

คลังศัพท์ไว้ตั้งชื่อ

เราต่างเป็นกาลีในชีวิตใครบางคน

ไปสวรรค์ชั้นที่หนึ่งกันไหม? (ชวน AI คุยเรื่องสวรรค์ เดอะ ซีรีย์)